Vannacht en vanmorgen vroeg was het heel slecht weer. Het regende verschrikkelijk hard en bij het ontbijt hoorde ik door iemand van het hotel zeggen “c’etait une vrai tempète”. Gelukkig was het slechte weer nu achter de rug en konden we bij zonnig maar winderig weer beginnen aan onze verkenningstocht van het Ile de Ré.
Als eerste reden we naar het verste punt van het eiland Phare des baleines. Hier zijn 2 vuurtorens. De oude die dateert van 1666 en de nieuwe die gebouwd werd in 1854 omdat de oude niet meer sterk genoeg was om de scheepvaart veilig te leiden.
Daarna reden we verder via de noord naar de noordoostkant van het eiland waar we enkele mooie strandplekjes bezochten. Deze tijd van het jaar is er weinig te beleven, maar het zijn volgens mij ideale plekjes voor zonnekloppers in de zomer. Via Ars de Ré reden we terug richting Saint-Martin-de-Ré.
Na een korte stop in het hotel - vooral om iets minder warme kleding aan te doen (het was intussen al 19° geworden) – begonnen we aan deel twee van onze tocht.
We reden terug richting brug waar we het eiland opreden gisteren.
Doel was een bezoek aan Fort La Prée uit de 17de eeuw nabij Rivedoux aan de oostkant van het eiland. Spijtig genoeg was het buiten het seizoen en sinds eind september is het tot volgend voorjaar voor bezoekers gesloten.
Dan maar onze volgende plek, Abbay des Châteliers, een voormalige Cistercienser abdij. Er rest nu nog enkel een ruïne. Oorspronkelijk werd de abdij gesticht rond 1150, werd verschillende keren vernield en heropgebouwd en definitief vernield in de 17de eeuw. De resten werden toen gedeeltelijk gebruikt voor de bouw van het nabij gelegen Fort La Prée.
Hierna reden we terug naar het noorden van het eiland. Ile de Ré is vooral gekend voor zoutoogst uit zee. Dat wilden we ook wel eens van nabij bekijken. Bij Loix is er een ecomuseum waar men heel het proces van het oogsten van het zout uit de oceaan kan meemaken. Zout was vroeger voor het bestaan van elektriciteit en andere bewaarwijzen een zeer gegeerd en duur product. De monniken op dit eiland hadden dit in de gaten en ze begonnen land te winnen op de oceaan door er zoutpannen in aan te leggen. Op deze manier is het Ile de Ré ook een heel stuk groter geworden dan oorspronkelijk omdat oceaanbodem blootgelegd werd om de zoutpannen op aan te leggen. Momenteel is er hier nog een productie van 30.000 ton zout per jaar. Zout word enkel geoogst in de zomermaanden Juni, Juli en Augustus omdat het dan warm genoeg is en er genoeg verdamping is. De mensen die op de zoutpannen werken zijn vooral vrijwilliger, mensen die een band hebben met de zoutwinning (historisch of familiair) want buiten de zomermaanden de oogst en de lente het klaarmaken van de panne, is het geen vaste job maar wel een arbeidsintensief werk.
Zo was onze namiddag ook weer snel om en werd het tijd om terug naar Saint-Martin-de-Ré te rijden. Het was intussen ook weer afgekoeld en de wind had weer in kracht toegenomen.
Guido is nog even alleen een geocachetoertje gaan doen, ik heb intussen wat gerelaxed op de kamer.
Diner in een restaurantje in de haven, vanavond was het graved lax, roggevleugel met spinazie en crème brulée als dessert.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten